ମୋ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଚରଣରେ ସମର୍ପଣ କରି — ମୁଁ ଆଗକୁ ଚାଲିଥାଏ

ବେଳେବେଳେ ମୋ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ—ମୁଁ କ’ଣ ଏହି ଦୁନିଆ ସହ ଖାପ ଖାଉଛି?

କେତେକ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମୁଁ ନିରବରେ ବସି ଚାରିପାଖର ଦୁନିଆକୁ ଦେଖେ। ମନରେ ଅଜଣା ଦୁଃଖ ଭରିଯାଏ।

ଯୁଆଡ଼େ ଚାହିଁଲେ ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି। ଟଙ୍କା ପଛରେ, କ୍ଷମତା ପଛରେ, ପରିଚିତି ପଛରେ। ଆହୁରି ଅଧିକ ପାଇବା, ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଓ ନିଜର କରିବା ପାଇଁ ଅସରନ୍ତି ଦୌଡ଼।

ବ୍ୟବସାୟ ବଢ଼ୁଛି। ଲାଭ ବଢ଼ୁଛି। କୋଠା ଉଚ୍ଚ ହେଉଛି। ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା ଅଧିକ ଉନ୍ନତ ହେଉଛି। ଅଥଚ ଏହି ଭୌତିକ ସଫଳତାର ଦୌଡ଼ରେ ମୋର ଭୟ ହୁଏ, ଆମେ କ’ଣ ମଣିଷଟିକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଛୋଟ କରିଦେଉଛୁ?

ସମ୍ପର୍କ, ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ବୃତ୍ତିଗତ ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ ଏବେ ବାରମ୍ବାର ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ—“ଏଥିରେ ମୋର ଲାଭ କ’ଣ?”

କାହାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରତିଫଳ ହିସାବ ହୁଏ। କୌଣସି ଅଭିଯାନରେ ଯୋଗଦେବା ପୂର୍ବରୁ ଲାଭ ଦେଖାଯାଏ। କୌଣସି ଭଲ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଟଙ୍କା, ପ୍ରସିଦ୍ଧି କିମ୍ବା ପ୍ରଭାବ କେତେ ବଢ଼ିବ, ସେ କଥା ପଚରାଯାଏ। ବେଳେବେଳେ ଲାଗେ, ମାନବିକତାର ମଧ୍ୟ ମୂଲ୍ୟ ଧାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲାଣି।

ମୁଁ ବ୍ୟବସାୟ କିମ୍ବା ସମ୍ପଦର ବିରୋଧୀ ନୁହେଁ। ଅନୁଷ୍ଠାନ ଚଳାଇବାକୁ ସମ୍ବଳ ଦରକାର, କର୍ମଜୀବୀଙ୍କୁ ଯଥାର୍ଥ ପାରିଶ୍ରମିକ ମିଳିବା ଉଚିତ ଓ କେବଳ ଭଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଆନ୍ଦୋଳନ ଦୀର୍ଘଦିନ ଚଳିପାରିବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଲାଭ ଯେତେବେଳେ ମାନବସେବାକୁ ଟିକେଇ ରଖିବାର ସାଧନ ନ ହୋଇ ଜୀବନର ଏକମାତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ମୋ ମନ ବ୍ୟଥିତ ହୁଏ।

ଟଙ୍କା ଯେତେବେଳେ ତାହା ଉପାର୍ଜନ କରୁଥିବା ମଣିଷଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ହୋଇଯାଏ, ସଭ୍ୟତାର ମୂଳଭିତ୍ତିରେ କିଛି ଗୁରୁତର ତ୍ରୁଟି ରହିଛି।

ଏହା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବାରେ ଘଟୁଥିବା ଦେଖି ମୋର ବ୍ୟଥା ଆହୁରି ବଢ଼େ। କାରଣ ଏହି ବୃତ୍ତିକୁ ମୁଁ ଜୀବନର ତିନି ଦଶନ୍ଧିରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଦେଇଛି।

ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ଜଣେ ସର୍ଜନ

ତିରିଶି ବର୍ଷ ଧରି ରୋଗୀ, ଅପରେସନ୍ ଥିଏଟର୍, ଜରୁରୀ ଅବସ୍ଥା ଓ ମଣିଷର ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାର ଦାୟିତ୍ୱ ମୋ ଦୁନିଆର କେନ୍ଦ୍ରରେ ଥିଲା।

ଅପରେସନ୍ ଥିଏଟର୍ ବାହାରେ ଭୟଭୀତ ପରିବାରକୁ ଦେଖିଛି। ନିଜ ହାତରେ ମଣିଷର ଅଙ୍ଗକୁ ଧରିଛି। ମଣିଷ ଶରୀରର ଅସାଧାରଣ ସହନଶକ୍ତି ଓ ସୁସ୍ଥ ହେବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଦେଖିଛି। ଏହା ସହିତ ମଣିଷର ଦୁଃଖକୁ କେତେ ସହଜରେ ଅର୍ଥନୈତିକ ସୁଯୋଗରେ ପରିଣତ କରାଯାଇପାରେ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଦେଖିଛି।

ଆଜି କୌଣସି ଡାକ୍ତରଖାନା ବ୍ୟବସାୟିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସଫଳ ହୋଇପାରେ, ଯେତେବେଳେ ତାହାର ଚାରିପାଖର ସମାଜ ଆହୁରି ଅସୁସ୍ଥ ହେଉଥାଏ। ରୋଗକୁ ରୋକିଥିବା ଡାକ୍ତରଙ୍କ ତୁଳନାରେ ଅଧିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା କରିଥିବା ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ବେଶି ପରିଚିତି ମିଳିପାରେ। ରୋଗୀସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ିଲେ ଏକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଖୁସି ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଲୋକମାନେ ଏତେ ଅସୁସ୍ଥ କାହିଁକି ହେଉଛନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଶ୍ନ ଅନୁତ୍ତରିତ ରହିଯାଏ।

ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବଢ଼ିଚାଲେ, ଅଥଚ ସୁସ୍ଥ ରହିବାର ସରଳ ଜ୍ଞାନ ଲକ୍ଷଲକ୍ଷ ପରିବାର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ।

ମୁଁ ନିଜକୁ ପଚାରେ: ଯେଉଁମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୋଗୀ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଏ କାମ କରିବ?

ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ରକ୍ଷା କିଏ ଶିଖାଇବ? ରୋଗ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ନିଜ ଶରୀରକୁ ବୁଝିବା କିଏ ଶିଖାଇବ? ନିଦ୍ରା, ଶାନ୍ତି, ସମ୍ପର୍କ ଓ ଶରୀରକୁ ବଳିଦାନ ନ ଦେଇ ସଫଳ ହେବାକୁ ଯୁବପିଢ଼ିକୁ କିଏ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ? ଆଉ ଡାକ୍ତରମାନେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ବୋଲି କିଏ ମନେ ପକାଇବ?

ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକ ମୋର ବୃତ୍ତିଜୀବନର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ନୂଆ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥିଲା। ଏହି ଚିନ୍ତାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲା Global Self-Healthcare Education & Research (GSHER)।

ମୋ ସ୍ୱପ୍ନ ବଡ଼, କିନ୍ତୁ ମୋର ସମ୍ବଳ ସୀମିତ

ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ସମାଜର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖେ, ଯେଉଁଠାରେ ସାଧାରଣ ଶିକ୍ଷା ଭଳି ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ହେବ। ଲୋକେ ନିଜ ଶରୀର, ମନ ଓ ଦୈନନ୍ଦିନ ଅଭ୍ୟାସକୁ ବୁଝିବେ। ଡାକ୍ତର କେବଳ ଔଷଧ ଲେଖିବେ ନାହିଁ, ରୋଗ ପ୍ରତିରୋଧର ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ବାଣ୍ଟିବେ। ରୋଗର ଚିକିତ୍ସା ଓ ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ଯତ୍ନ ଏକାଠି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବ।

ସଫଳତା ପାଇଁ ଯୁବକଯୁବତୀ ନିଜ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିବେ ନାହିଁ। ଡାକ୍ତରଖାନା ନୈତିକ ଚିକିତ୍ସାର କେନ୍ଦ୍ର ରହିବ ଓ ଗୋଷ୍ଠୀ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଶିକ୍ଷାର କେନ୍ଦ୍ର ହେବ। ସ୍ୱ-ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଯତ୍ନ କୌଣସି ଦାମୀ ଉତ୍ପାଦ ନୁହେଁ, ଲୋକଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ହେବ।

GSHER ଓ CelluReva™ ପ୍ରୋଟୋକଲ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ଘର, ବିଦ୍ୟାଳୟ, ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ, କର୍ମକ୍ଷେତ୍ର ଓ ସମାଜର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ତରକୁ ନେବାକୁ ଚାହେଁ। ଆମର ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି—From Self-Care to Cell-Care — ନିଜ ଯତ୍ନରୁ କୋଷିକାର ଯତ୍ନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।

କାରଣ ନିଜ ଶରୀରକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖୁଥିବା ଜୀବବୈଜ୍ଞାନିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ବୁଝିବାଠାରୁ ହିଁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସଚେତନତା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

CelluReva™ ଏହି ଯାତ୍ରାକୁ ଚାରିଟି ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ବୁଝାଏ:

• RESET — ନୂଆ ସନ୍ତୁଳନ: ଅନାବଶ୍ୟକ ଚାପ, କ୍ଷତିକାରକ ଅଭ୍ୟାସ ଓ ମାନସିକ କୋଳାହଳକୁ ଚିହ୍ନି କମାଇବା।
• REVIVE — ନବଜୀବନ: ସନ୍ତୁଳିତ ଖାଦ୍ୟ, ଶାରୀରିକ ଗତିବିଧି, ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ନିଦ୍ରା, ଭଲ ସମ୍ପର୍କ ଓ ନିୟମିତ ଜୀବନଶୈଳୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଶରୀରକୁ ପୋଷଣ ଦେବା।
• REPROGRAM — ନୂଆ ଅଭ୍ୟାସ: କ୍ଷତିକାରକ ଅଭ୍ୟାସ ଓ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ବଦଳରେ ଉପକାରୀ, ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ ବ୍ୟବହାର ଗଢ଼ିବା।
• RESTORE — ସ୍ଥାୟୀ ଯତ୍ନ: ସୁସ୍ଥତା, ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ଓ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱର ଏକ ସ୍ଥାୟୀ ସଂସ୍କୃତି ତିଆରି କରିବା।

ଏହା ଔଷଧ, ଅପରେସନ୍ କିମ୍ବା ଆଧୁନିକ ଚିକିତ୍ସାବିଜ୍ଞାନର ବିରୋଧ ନୁହେଁ। ଆବଶ୍ୟକ ଚିକିତ୍ସା ସହିତ ପ୍ରତିରୋଧ, ସଠିକ୍ ସୂଚନା ଓ ବ୍ୟକ୍ତିର ସଚେତନ ଅଂଶଗ୍ରହଣକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବା ଏହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ।

ଏଠାରେ ମୋର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସଂଘର୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ମୁଁ ଦେବାର ମନୋଭାବ ଉପରେ ଏକ ଆନ୍ଦୋଳନ ଗଢ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; କିନ୍ତୁ ଚାରିପାଖରେ ଲୋକେ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ କ’ଣ ପାଇବେ, ତାହାର ହିସାବ କରୁଛନ୍ତି।

ମୁଁ ହଜାର ହଜାର ସ୍ୱ-ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଦେବାକୁ କହିଲେ, ଆୟ କେତେ ହେବ ବୋଲି ପଚରାଯାଏ। ଡାକ୍ତରମାନଙ୍କୁ ସମାଜର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଏକାଠି କରିବାକୁ କହିଲେ, ପ୍ରୋତ୍ସାହନ କ’ଣ ମିଳିବ ବୋଲି ପଚରାଯାଏ। ଲୋକେ ସଚେତନ ହୋଇ ଅନାବଶ୍ୟକ ଚିକିତ୍ସା ଏଡ଼ାଇପାରନ୍ତୁ ବୋଲି କହିଲେ, ବିଜନେସ୍ ମଡେଲ୍ କ’ଣ ବୋଲି ପଚରାଯାଏ।

ଏସବୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଯୁକ୍ତିକ ନୁହେଁ। ଏକ ଆନ୍ଦୋଳନ ପାଇଁ ଆର୍ଥିକ ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ସ୍ଥାୟୀ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦରକାର। କିନ୍ତୁ କେବେ କେବେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ଯେ କେହି ପ୍ରଥମେ ପଚାରନ୍ତୁ:

“ଡାକ୍ତରବାବୁ, ଏହି ମିଶନ୍ କେତେ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଭଲ କରିପାରିବ? ଏଥିରେ ମୁଁ କିପରି ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବି?”

ଏମିତି ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ମୋ ପାଇଁ ଶହେଟି ପ୍ରଶଂସାଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ।

ତା’ପରେ ଆସେ ସନ୍ଦେହର ମୁହୂର୍ତ୍ତ

ମୁଁ ଗୋଟିଏ କଥା ସ୍ୱୀକାର କରୁଛି। ଲୋକେ ମୋତେ ଯେତେ ଦୃଢ଼ ଭାବନ୍ତି, ସବୁବେଳେ ମୁଁ ସେତେ ଦୃଢ଼ ରହିପାରେ ନାହିଁ। ମୋ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ।

ପ୍ରସ୍ତାବର ଉତ୍ତର ନ ଆସିଲେ, ଭଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଭୁଲ୍ ବୁଝାଗଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କାମକୁ ଅର୍ଥଲାଭରେ ମପାଗଲେ ଓ ମୋ ସ୍ୱପ୍ନ ମୋର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସାମର୍ଥ୍ୟଠାରୁ ଅନେକ ବଡ଼ ଲାଗିଲେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବେଳେବେଳେ ବିଚଳିତ ହୋଇଯାଏ।

ଭାବେ, ଗୋଟିଏ ଜୀବନ ପାଇଁ ମୁଁ କ’ଣ ଅତ୍ୟଧିକ ବଡ଼ ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇନେଲି? ପ୍ରବଳ ସ୍ରୋତର ବିପରୀତ ଦିଗରେ କ’ଣ ମୁଁ ଏକା ପହଁରୁଛି? ତିରିଶି ବର୍ଷର ଚିକିତ୍ସା ଅଭିଜ୍ଞତାରୁ ପାଇଥିବା ଶିକ୍ଷା କ’ଣ ସେହି ଲକ୍ଷଲକ୍ଷ ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିବ, ଯେଉଁମାନେ ଏଥିରୁ ଉପକୃତ ହୋଇପାରିବେ?

ତା’ପରେ ମନରେ ଏକ କଷ୍ଟଦାୟକ ସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଏ:

“ବିଶ୍ୱଜିତ, ଏସବୁ କାହିଁକି କରୁଛ? ବହୁତ କାମ କରିସାରିଲୁଣି। ଶାନ୍ତିରେ ଜୀବନ ବିତାଇପାରିବୁ। ଦୁନିଆକୁ ତାହାର ବାଟରେ ଚାଲିବାକୁ ଦେ।”

କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିରବତା। ତା’ପରେ ମନର ଗଭୀରରୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱର ଉଠେ। ସେ ଯୁକ୍ତି କରେ ନାହିଁ, ପ୍ରମାଣ ମାଗେ ନାହିଁ, କେବଳ ଧୀରେ କହେ:

“ଚିନ୍ତା କରନାହିଁ। ନିଜ କାମ କରିଚାଲ। ତୋର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସାକାର କରିବା ପାଇଁ ଯେମିତି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତୋ ସାଥିରେ ଅଛି।”

ବିଶ୍ୱବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମୋତେ ଏପରି କୌଣସି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଛି ବୋଲି ମୁଁ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଭାବେ ପ୍ରମାଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏହି ବିଶ୍ୱାସ ମୋତେ କିପରି ବଦଳାଏ, ତାହା ମୁଁ ଜାଣେ। ଅସହାୟତାର ସ୍ଥାନରେ ଆଶା ଆସେ। ଅନିଶ୍ଚିତତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ସହଜ ହୁଏ। ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ରହିବା ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ, ଅନୁଷ୍ଠାନ କିମ୍ବା ଫଳାଫଳକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ ବୋଲି ମନେ ପଡ଼େ। ମନର ଭାର ହାଲୁକା ହୋଇଯାଏ।

ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଚରଣରେ

ଏଠାରେ ମୋ ଆସ୍ଥା ମୋର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଶକ୍ତି ହୋଇଉଠେ।

ମୁଁ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ସବୁକିଛି ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ସମର୍ପଣ କରିଦିଏ। ମୋ ଆକାଙ୍କ୍ଷା, ନିରାଶା, ଉତ୍ତର ମିଳିନଥିବା ଚିଠି, ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୋଜନା, ଭୁଲ୍, GSHER ପାଇଁ ସ୍ୱପ୍ନ, CelluReva™ ପାଇଁ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଓ ନିଜ ଜୀବନକାଳ ଭିତରେ ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ସଫଳ ଦେଖିପାରିବି କି ନାହିଁ—ସେହି ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟ।

ମୁଁ ମନେମନେ କହେ:

ପ୍ରଭୁ, କେବଳ ଧନୀ କିମ୍ବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିନାହିଁ। ଆପଣ ମୋତେ ହଜାର ହଜାର ମଣିଷଙ୍କ ଜୀବନରୁ ଶିଖିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି। ଜ୍ଞାନ, ଅନୁଭବ, ସୁଯୋଗ ଓ ସେହି ଜ୍ଞାନକୁ ବାଣ୍ଟିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ଉପହାରକୁ ମୁଁ କେବଳ ନିଜ ପାଖରେ କିପରି ରଖିପାରିବି? ଯଦି ଏହି ମିଶନ୍‌ରେ ସମାଜର ମଙ୍ଗଳ ଅଛି, ତେବେ ଉପଯୁକ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏହା ସହିତ ଯୋଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ। ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧି, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଶିଖିବାକୁ ନମ୍ରତା ଓ ବାଟ ଏକାକୀ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ଚାଲିବାକୁ ସାହସ ଦିଅନ୍ତୁ। ମୁଁ ମୋ କର୍ମ ସତ୍‌ଭାବରେ କରିବି। ଫଳ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣରେ ରଖିଦେଲି, ପ୍ରଭୁ।

ତା’ପରେ ମୁଁ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇପଡ଼େ।

ସମସ୍ୟା ସବୁ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି ବୋଲି ନୁହେଁ। ଅର୍ଥ ସାହାଯ୍ୟ ମିଳିଗଲା ବୋଲି ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସମ୍ମତି ଦେଇଦେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ବରଂ ଆସନ୍ତାକାଲିର ନିଶ୍ଚିତତା ନ ମିଳିଲେ ଆଜି ଶାନ୍ତିରେ ରହିପାରିବି ନାହିଁ—ଏହି ଜିଦ୍ ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି।

ମୋର ଆସ୍ଥା ମୋ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଦୂର କରେ ନାହିଁ; ଫଳାଫଳକୁ ସବୁବେଳେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାର ବ୍ୟାକୁଳତାକୁ କମାଏ।

ଏହା ମୋ ଜୀବନର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ।

ମୋ ଆସ୍ଥା ମୋତେ ମଧ୍ୟ CelluReva™ ଶିଖାଉଛି

ଜଣେ ସର୍ଜନ ଓ ମାନବ ଜୀବବିଜ୍ଞାନର ଛାତ୍ର ଭାବରେ ମୁଁ ଏହି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସମର୍ପଣ ଓ CelluReva™ ଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସମ୍ପର୍କ ଅନୁଭବ କରେ।

ମଣିଷ ଶରୀର ସର୍ବଦା ମାନସିକ ଜରୁରୀ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବା ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇନାହିଁ। ନିରନ୍ତର ଚିନ୍ତା ଓ ବିପଦର ଅନୁଭବ ଶରୀରର ଚାପ-ପ୍ରତିକ୍ରିୟାକୁ ସକ୍ରିୟ କରିପାରେ, ନିଦ୍ରାକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିପାରେ ଓ ମନୋଭାବ ତଥା ଏକାଗ୍ରତା ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇପାରେ। ଜୀବନରେ ଅର୍ଥ, ସହଯୋଗୀ ସମ୍ପର୍କ, ଆତ୍ମଚିନ୍ତନ ଓ ନିଜ ପାଇଁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଅଭ୍ୟାସ କେତେକ ଲୋକଙ୍କୁ ମାନସିକ ଚାପ ସମ୍ଭାଳିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରେ।

ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମୋ ସମର୍ପଣ ମୋର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ RESET। ଦିନର ନିରାଶା ଛାଡ଼ିଦେଲେ ମୁଁ ନିଜକୁ ବିଶ୍ରାମ କରିବାର ଅନୁମତି ଦିଏ। ନିଦ୍ରା ଓ ନୂଆ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହ ସକାଳେ ଉଠିବା ମୋର REVIVE। ପରିଚିତି ପାଇଁ ଅସରନ୍ତି ଦୌଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତେ ସେବାକୁ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ମୁଁ ମୋ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାକୁ REPROGRAM କରେ। ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ କୃତଜ୍ଞତା ସହ କାମକୁ ଫେରିଲେ ମୋ ଜୀବନର ଲୟ RESTORE ହୁଏ।

ଏଠାରେ କୌଣସି ଅଲୌକିକ ଚିକିତ୍ସାର ଦାବି ନାହିଁ। ଜୀବନର ଅର୍ଥ, ଆସ୍ଥା, ଭାବନାର ସନ୍ତୁଳନ ଓ ନିଜ ଯତ୍ନ ଏକାଠି ଚାଲିପାରେ—ଏହା ମୋ ନିଜ ଅନୁଭବ।

ଏହି ଯାତ୍ରାରୁ CelluReva™ ମୋତେ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛି:

ନିଜ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରି ମୁଁ ଦୁନିଆକୁ ସ୍ଥାୟୀ ସୁସ୍ଥତାର ଶିକ୍ଷା ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।

ବିଶ୍ରାମ ମୋ ମିଶନ୍‌ର ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସଘାତ ନୁହେଁ। ଶାନ୍ତି ମାନେ ଆକାଙ୍କ୍ଷାର ଅଭାବ ନୁହେଁ। ସମର୍ପଣ ମାନେ ଚେଷ୍ଟା ଛାଡ଼ିଦେବା ନୁହେଁ।

ସମ୍ପଦ ସଞ୍ଚୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହ ମୋର ପ୍ରତିଯୋଗିତା ନାହିଁ

ଯେଉଁମାନଙ୍କର ବଡ଼ ବ୍ୟବସାୟ, ଦାମୀ ଗାଡ଼ି କିମ୍ବା ବେଶି ପ୍ରଭାବ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ନିଜ ଜୀବନକୁ ତୁଳନା କରିବା ମୁଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଛି। ସେମାନଙ୍କ ପଥ ଅଲଗା; ମୋ ପଥ ଅଲଗା।

ମୋ ଦୌଡ଼ ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ସହ ନୁହେଁ, ଗତକାଲିର ନିଜ ସୀମା ସହ।

ଆଜି ମୁଁ ଆଉ ଟିକେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋଇପାରିବି କି? କଠିନ ଜୀବବିଜ୍ଞାନକୁ ଆଉ ଟିକେ ସରଳ କରିପାରିବି କି? ଆଉ ଜଣେ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ପ୍ରେସକ୍ରିପ୍ସନ୍‌ର ସୀମା ବାହାରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇପାରିବି କି? ଆଉ ଜଣେ ଛାତ୍ରକୁ ସଫଳତା ପାଇଁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବଳିଦାନ ଦେବା ଦରକାର ନାହିଁ ବୋଲି ବୁଝାଇପାରିବି କି? ଆଉ ଜଣଙ୍କୁ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ରୋଗୀରୁ ସଚେତନ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଶିକ୍ଷକ ହେବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବି କି? ମୋ ପରେ ମଧ୍ୟ ସମାଜସେବା କରୁଥିବା ଏକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଛାଡ଼ିଯାଇପାରିବି କି?

ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକ ମୋ ସଫଳତାର ମାପକାଠି। ଦୁନିଆର ସବୁଠାରୁ ଧନୀ ସର୍ଜନ ହେବା ମୋ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନୁହେଁ।

ମୋ ଡାକ୍ତରୀ ଜୀବନର ଜ୍ଞାନ ଯଦି ସେହି ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କ କାମରେ ଲାଗେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ସହିତ ମୋର କେବେ ସାକ୍ଷାତ ମଧ୍ୟ ହୋଇନପାରେ, ମୁଁ ମୋ ଜୀବନକୁ ସାର୍ଥକ ମନେ କରିବି।

ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ବି ମାନବିକତାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ନିବେଦନ

ମୁଁ ଜାଣେ, ମୁଁ ଏକା ନୁହେଁ।

କେଉଁଠି ଜଣେ ଯୁବ ଡାକ୍ତର ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ସେବା ପାଇଁ ଚିକିତ୍ସା ବୃତ୍ତିରେ ଆସିଥିଲେ, ଆଜି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଓ କାରବାରର ଚାପରେ ଆବଦ୍ଧ। କେଉଁଠି ଜଣେ ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ଅଧ୍ୟାପକ ଅଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଶନ୍ଧିର ଜ୍ଞାନ ଅଛି ଓ ଯିଏ ଭାବୁଛନ୍ତି, ସମାଜକୁ ତାଙ୍କର ଆଉ ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି କି ନାହିଁ। କେଉଁଠି ଜଣେ ଉଦ୍ୟୋଗୀ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ସମ୍ପଦ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଏବେ ନିଜ ଆର୍ଥିକ ହିସାବଠାରୁ ଅଧିକ ଦୀର୍ଘଜୀବୀ କିଛି ଗଢ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। କେଉଁଠି ଜଣେ ଶିକ୍ଷକ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ କେବଳ ମାର୍କ ନୁହେଁ, ଭଲ ମଣିଷ ଗଢ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। କେଉଁଠି ଜଣେ ଛାତ୍ର ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ନିଜ ଶରୀରକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ସଫଳତାର ମୂଲ୍ୟ ଭାବନ୍ତି ନାହିଁ। ଆଉ କେଉଁଠି ଏମିତି ଜଣେ ମଣିଷ ଅଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଟଙ୍କା କମ୍, କିନ୍ତୁ ଦେବାର ମନ ବହୁତ ବଡ଼।

GSHER ପକ୍ଷରୁ ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହା ମୋର ଆମନ୍ତ୍ରଣ।

ଆମକୁ ନୀତିବାନ ଉଦ୍ୟୋଗୀ ଦରକାର, କାରଣ ଭଲ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ସମ୍ବଳ ଦରକାର। ଡାକ୍ତର ଦରକାର, କାରଣ ବିଶ୍ୱସନୀୟ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ବୈଜ୍ଞାନିକ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା ଦରକାର। ଶିକ୍ଷକ ଦରକାର, କାରଣ ଜ୍ଞାନ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ପାଖକୁ ଯିବା ଦରକାର। ଗବେଷକ ଦରକାର, କାରଣ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନୂଆ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ପରୀକ୍ଷା ଓ ପରିମାର୍ଜନ କରିବା ଦରକାର। ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀ ଦରକାର, କାରଣ ସାମାଜିକ ଆନ୍ଦୋଳନ କିଣାଯାଏ ନାହିଁ; ଲୋକଙ୍କ ସହଭାଗିତାରେ ଗଢ଼ାଯାଏ।

ସବୁଠୁ ବେଶି ଦରକାର ଏମିତି ମଣିଷ, ଯିଏ କେବଳ “ମୋତେ କ’ଣ ମିଳିବ?” ନୁହେଁ, “ମୁଁ କ’ଣ ଦେଇପାରିବି?” ବୋଲି ମଧ୍ୟ ପଚାରିବେ।

ମୁଁ କାହାକୁ ତାଙ୍କ ବୃତ୍ତି, ବ୍ୟବସାୟ କିମ୍ବା ଅର୍ଥନୈତିକ ସ୍ୱପ୍ନ ଛାଡ଼ିବାକୁ କହୁନାହିଁ। ମୁଁ ଚାହେଁ, ସଫଳତାର ପରିଭାଷାରେ ସେବା ପୁଣି ତାହାର ଯଥାର୍ଥ ସ୍ଥାନ ପାଉ।

ଆସନ୍ତାକାଲି ସକାଳେ ମୁଁ ପୁଣି ଆରମ୍ଭ କରିବି

ଆସନ୍ତାକାଲି ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତର ମିଳିନଥିବା ସନ୍ଦେଶ ରହିବ, ସମ୍ବଳ ସୀମିତ ରହିବ, କିଛି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଉଦାସୀନ ରହିବେ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଶିକ୍ଷାର ଏହି ବଡ଼ ଆନ୍ଦୋଳନ ଆଗରେ ଅନେକ ଆହ୍ୱାନ ରହିବ। ମୋ ଯୋଜନା ସବୁ ହୁଏତ ମୋ ଭାବନା ଅନୁସାରେ ସଫଳ ହେବ ନାହିଁ। କେତେକ ଲୋକ ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ। କେହି ମୋ ଆଶାବାଦକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବେ। ଦୁନିଆ ହୁଏତ ସମ୍ପଦ ପଛରେ ଆହୁରି ଜୋର୍‌ରେ ଦୌଡ଼ିବ।

କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋ ଯାତ୍ରା ଚାଲୁ ରଖିବି। ମାନବ ଶରୀର ବିଷୟରେ ପଢ଼ିବି। CelluReva™କୁ ଆହୁରି ବିକଶିତ କରିବି। GSHERକୁ ଆଗକୁ ନେବି। ଡାକ୍ତରମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେସକ୍ରିପ୍ସନ୍‌ର ସୀମା ବାହାରେ, ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକର ସୀମା ବାହାରେ ଓ ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ନିର୍ଭରଶୀଳତାରୁ ସଚେତନ ସ୍ୱ-ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଯତ୍ନର ଦିଗରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଚାଲିବି।

ମୁଁ ନିଷ୍ଠାର ସହ କାମ କରିବି, ନିଜ ପଦ୍ଧତିକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବି, ଭୁଲ୍ ଥିଲେ ସୁଧାରିବି ଓ ନୂଆ କଥା ଶିଖିବି।

ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱପ୍ନର ଭାର ମୋ କାନ୍ଧଠାରୁ ବଡ଼ ଲାଗିବ, ମୁଁ ପୁଣି ତାହାକୁ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଚରଣରେ ରଖିଦେବି। କାରଣ ଏବେ ମୁଁ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର କଥା ବୁଝିପାରିଛି:

ପ୍ରତି ରାତିରେ ମୋ ମିଶନ୍‌ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି ଶୋଇବା ଦରକାର ନାହିଁ। ପ୍ରତି ସକାଳେ ନିଜ କାମକୁ ସତ୍‌ନିଷ୍ଠା ନେଇ ଫେରିବା ହିଁ ମୋର ଦାୟିତ୍ୱ।

ଦୁନିଆ ସଫଳତାକୁ ସଞ୍ଚିତ ସମ୍ପଦରେ ମାପୁ। ମୁଁ ମୋ ପରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେତେ କିଛି ଛାଡ଼ିଯାଇପାରିବି, ସେଥିରେ ସଫଳତାକୁ ମାପିବାକୁ ଚାହେଁ।

ଯଦି କେବେ ଡାକ୍ତର, ଶିକ୍ଷକ, ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ଓ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ଆଗେଇ ନେବେ, ହୁଏତ ମୋ ସ୍ୱପ୍ନ ତାହାର ପ୍ରକୃତ ଗନ୍ତବ୍ୟସ୍ଥଳ ପାଇବ।

ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ କାମ କରିବି। ଶିଖିବି। ଦେବି। ବିଶ୍ରାମ କରିବି। ଆଉ ଆଗକୁ ଚାଲିଥିବି।

ମୋ ମସ୍ତିଷ୍କରେ ବିଜ୍ଞାନ, ମୋ ହାତରେ ସେବା, ମୋ ହୃଦୟରେ ମାନବିକତା ଓ ମୋ ଆତ୍ମାରେ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ।

ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ। 🙏

ଡାକ୍ତର ବିଶ୍ୱଜିତ ମହାପାତ୍ର, ଏମ୍.ଏସ୍. ବରିଷ୍ଠ ସର୍ଜନ | ଅଧ୍ୟକ୍ଷ, GSHER | ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା, ନ୍ୟୁ ପ୍ରେସକ୍ରିପ୍ସନ୍ ପଏଣ୍ଟ CelluReva™ — From Self-Care to Cell-Care https://www.globalselfhealthcare.org

ଏକ କୋଷିକା • ଏକ ପୃଥିବୀ • ଏକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ • ଏକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ